Το διαδικτυακό PR επιχειρεί [με σαχλό τρόπο πολλές φορές] να πλησιάσει την μάζα, να συλλέξει προτιμήσεις [προσωπικά δεδομένα και αδυναμίες], να κερδίσει εμπιστοσύνη δείχνοντας ενδιαφέρον και τέλος, μοιράζοντας ψίχουλα εντυπωσιασμού [με ποικίλους λαϊκίστικους ή μη, τρόπους] να επιτύχει σκοπούς οι οποίοι καμία απολύτως σχέση δεν έχουν με τις έννοιες της φιλίας ή ακόμα και της αξιοπρεπούς κοινωνικοποίησης.
Το πιο επικίνδυνο PR είναι αυτό κατά το οποίο κατορθώνεται εκμετάλλευση ονείρων και προσπαθειών για να καταστεί γνωστό κάποιο αποτυχημένο brand [ακόμα και διαφημιστικό].
Η δε, "πώληση" σεξ, συντροφιάς ακόμα και εργασίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα δόλωμα για business [even political ones] plans που ο απλός κόσμος του διαδικτύου δεν μπορεί ούτε καν να φανταστεί.
Εν μέσω όλων αυτών βρήκα την ευκαιρία να αποστείλλω χαιρετισμό στην Google η οποία πάσχει μάλλον από γεροντική άνοια
και φυσικά
να σας προσκαλέσω άλλη μία φορά στο εναλλακτικό facebook page του diVcast.
Σας ευχαριστώ πολύ
Ε.Β.
4 Τόλμησαν:
Αχχχ η ελληνική ημιμάθεια με σκοτώνει και πάντα θα με σκοτώνει.
Οκ, και πες οτι δεν ξέρεις, μάθε ρε αδερφέ, δεν ν κακό.
Και όλες αυτές τις δήθεν φιλίες που είναι φίλιες σαν γιαουρτάκια, με ημερ. λήξης με κάνουν να αναγουλεύομαι.
Το λοιπό, χώσε λέμε, τουλάχιστον να το ευχαριστηθείς.
Εγω ... αποχωρώ, οσονούπω.
!..........:-)
"Το διαδικτυακό PR επιχειρεί [με σαχλό τρόπο πολλές φορές] να πλησιάσει την μάζα, να συλλέξει προτιμήσεις [προσωπικά δεδομένα και αδυναμίες], να κερδίσει εμπιστοσύνη δείχνοντας ενδιαφέρον και τέλος, μοιράζοντας ψίχουλα εντυπωσιασμού "
Μα αυτό δεν ήταν πάντα το παραμύθι και το χτύπημα το φιλικό στην πλάτη.Μου αρέσει πολύ που παλεύεις."Κι εδώ πρέπει ιδιαιτέρως να εξαρθή ότι ο Μπολιβάρ
δεν εφοβήθηκε, δε «σκιάχτηκε» που λεν, ποτέ,
Ούτε στων μαχών την ώρα την πιο φονικιά, ούτε στης
προδοσίας, της αναπόφευκτης, τις πικρές μαυρίλες.
Λένε πως γνώριζε από πριν, με μιαν ακρίβεια
αφάνταστη, τη μέρα, την ώρα, το δευτερόλεφτο ακόμη:
τη στιγμή,
Της Μάχης της μεγάλης που είτανε γι’ αυτόνα μόνο,
Κι όπου θε νάτανε αυτός ο ίδιος στρατός κι εχθρός,
ηττημένος και νικητής μαζί, ήρωας τροπαιούχος
κι εξιλαστήριο θύμα.
(Και ως του Κύριλλου Λουκάρεως το πνεύμα το υπέροχο
μέσα του στέκονταν,
Πώς τις ξεγέλαγε, γαλήνιος, των Ιησουιτώνε και του
ελεεινού Φιλιππουπολίτη τις απαίσιες πλεχτάνες!)
Κι αν χάθηκε, αν ποτές χάνετ’ ένας Μπολιβάρ! που
σαν τον Απολλώνιο στα ουράνια ανελήφθη,
Λαμπρός σαν ήλιος έδυσε, μέσα σε δόξα αφάνταστη,
πίσω από βουνά ευγενικά της Αττικής και του Μορέως.
Albus..με συγκρίνετε με..έναν Μπολιβάρ;!
Οποία τιμή για μια αθώα επαρχιωτοπούλα η οποία μικρή ονειρευόταν να γίνει Ζορρό...
ευχαριστώ πολύ
Δημοσίευση σχολίου