Αξιόπιστο περιεχόμενο ελληνικών ιστοχώρων [I]-Εικόνες

[Η φωτογραφία είναι *δική μου*]

Με αφορμή μία πρόταση που κατατέθηκε εντός σχολίου στο linkedin group μας Creative Minds in Greek New Media, θα ήθελα να αναφέρω τις σκέψεις , τους προβληματισμούς και τις διαπιστώσεις μου μέσα από την 5ετή εμπειρία μου [επαγγελματική και προσωπική] στους social network χώρους [διότι τέτοιοι είναι, εφόσον φέρουν διαδραστικότητα και οι συντάκτες προωθούν το υλικό ως προσωπικό προϊόν στα υπόλοιπα network] αναφοράς/αναδημοσίευσης ειδήσεων, απόψεων κλπ.

Σήμερα θα ξεκινήσω με την ανάρτηση εικόνων.

Έχω αναφέρει παλαιότερα πως για μένα, η επιλογή κατάλληλης εικόνας είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία στην ηλεκτρονική δημοσίευση κειμένου και κάποιες φορές έχω ερωτηθεί [ηλιθιωδώς] εάν αγοράζω τις φωτογραφίες που αναρτώ [ προφανώς επειδή είναι απλά..καταπληκτικές στην πλειοψηφία τους δεικνύοντας μέχρι και σε ποσοστό 80% το μήνυμα που κυοφορεί το κείμενο μου].

Οι εικόνες λοιπόν που αναρτώ αναζητούνται με google search. Όταν φέρουν τιμή πώλησης/χρήσης δεν τις χρησιμοποιώ. Στην περίπτωση που δεν φέρουν καμία ένδειξη τιμής , χρησιμοποιώ την εικόνα προσθέτοντας link στον χώρο από τον οποίο την πήρα.

Παράδειγμα: Όσοι με επισκέπτεστε χρόνια , θα ξέρετε πως μέχρι πρότινος χρησιμοποιούσα ένα avatar [Red Ninja] το οποίο ανήκε στον φωτογράφο Stulberg. Είχα βρει την εικόνα στο Corbis και την χρησιμοποιούσα , αρχικά «παράνομα» και ακολούθως «νόμιμα» εφόσον είχα διαβάσει πως το Corbis επιτρέπει την χρήση των εικόνων του στα blogs. Όταν μάλιστα , το συγκεκριμένο άβαταρ [ως σήμα κατατεθέν μου] τυπώθηκε και στο πρώτο βιβλίο για τα blogs που είχα γράψει, θεώρησα πως το έντυπο που είχε τα δικαιώματα του βιβλίου μου , κατόπιν σύστασης μου , θα είχε αγοράσει την εικόνα [δεν γνωρίζω εάν αυτό συνέβη].

Κάποια στιγμή μάλιστα κι επειδή είχα αποτύχει να αποστείλω e-mail στον φωτογράφο [δεν λειτουργούσε ο λογαριασμός του], άφησα σχόλιο στη σελίδα του, αναφέροντας πως χρησιμοποιώ την εικόνα. Σκεφτόμουν πως εάν αυτό τον ενοχλούσε, θα επικιονωνούσε μαζί μου, ζητώντας μου να την αφαιρέσω.

Πριν λίγες ημέρες, επισκέφθηκα την σελίδα της φωτογραφίας στο Corbis όπου ενημερώθηκα όμως, πως πλέον δεν διατίθεται προς πώληση [not even royalty free]. Αποφάσισα λοιπόν το αδιανόητο [για όποιον έχει ένα άβαταρ επί χρόνια]. Όχι μόνο άλλαξα το άβαταρ μου με μία εικόνα η οποία αποτελεί free wallpaper αλλά διέγραψα σχεδόν από παντού την εικόνα του Red Ninja [εάν με συναντήσετε οπουδήποτε ως Red Ninja , ειδοποιείστε με ώστε να αφαιρέσω το άβαταρ].

Γνωρίζω πως υπάρχουν τρόποι και χώροι εύρεσης εικόνων/φωτογραφιών με άδεια CC αλλά ειλικρινά , έχω καταλήξει πως η πληθώρα επιλογών [και ταξινομημένων αντικειμένων προς αναζήτηση] δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση. Πιθανότατα κάνω κι εγώ το λάθος του «οκνηρού χρήστη» [αυτός που ενώ μπορεί να βάλει link, μπορεί να ψηφίσει, μπορεί να διαδώσει, μπορεί τέλος πάντων να κάνει χρήση πολλών εναλλακτικών/ δεν το πράττει]

Αυτός ήταν άλλωστε και ο αρχικός προβληματισμός μου. Για ποιο λόγο οι χρήστες , ενώ έχουν μπροστά τους τη δυνατότητα επιλογών [ή/και διαδραστικότητας] συχνά , αδρανούν;

Κατέληξα πως οι χρήστες θέλουν ευκολία. Δεν επιθυμούν μία τακτοποιημένη ντουλάπα με εκατό συρτάρια και δεκάδες ράφια με αρχειοθετημένο περιεχόμενο. Χρειάζονται ευκολία [Θυμάστε το 3 clicks success που είχα αναφέρει σε ένα podcast πρόσφατα;].
Αυτό βέβαια ενέχει κινδύνους. Το καταλαβαίνω. Κι εδώ υπεισέρχεται ένα άλλο πολύ σημαντικό για μένα στοιχείο το οποίο με εμμονή τονίζω στους χώρους μου.
Η αυτορύθμιση.

Όσες δικλίδες ασφαλείας και αν προκύψουν, όσες σημάνσεις και αν προστεθούν, όσοι νόμοι και αν ψηφιστούν, εάν ο χρήστης δεν διαθέτει ολοκληρωμένη προσωπικότητα καθώς εισέρχεται στο διαδίκτυο, η ψηφιακή παιδεία του ποτέ δε θα συμπληρωθεί με το add on της ηθικής του νετ , η οποία τελικά ίσως στηρίζεται αποκλειστικά στο εξής:

U like it? If it’s not protected, u take it and draw the path. If it is “signed” u ask for it and still if u take it, u draw the path/ if u don’t, u search once more.

Web content is infinite.
All we have to do is draw a decent map.

E.V.