Όταν ξεκίνησε η συρροή του ευρύτερου κοινού στα κοινωνικά δίκτυα, όλοι οι των δημοσίων προφίλ του διαδικτύου σπεύσαμε να υποστηρίξουμε ένθερμα την άμεση δυνατότητα καταγραφής άποψης από σχολιαστές καθώς και την ακόμα αμεσότερη αντίδραση ανταπάντησης από μέρους των διαδικτυακών αρθρογράφων.
Όλοι ανεξαιρέτως αντιληφθήκαμε με μία αστραποβόλα επιφοίτηση την ευλογία της γραπτής συνομιλίας η οποία έφερε το βαρύτατο οικόσημο της ελευθερίας του λόγου καθώς και της δημοκρατικότατης δυνατότητας των πολλών να απαντούν «ευθαρσώς» στον ένα [ή τους λίγους]. Κάπου εκεί στο λάβαρο της ελευθερίας σκαλίσαμε και το σχέδιο της δυναμικής που φέρει η ανωνυμία , ξεκινώντας μία σταυροφορία υπέρ των καταπιεσμένων και φιμωμένων φωνών του «λαού».
Απ’άκρη σ’άκρη σε ολόκληρο τον πλανήτη, η πρωτοφανής αυτή δύναμη του «μπορώ να μιλήσω , θέλω να μιλήσω και αυτό κάνω χωρίς να δηλώνω κατ’ανάγκη ποιος και τι είμαι» στήριξε όλο τον σύγχρονο πολιτικό κόσμο εμφυσώντας μία νέα πνοή δημοκρατίας, η οποία άνοιγε τις αγκάλες της και δεχόταν τον Λόγο του Κοινού εφόσον το Βήμα υπήρχε σωστά τοποθετημένο στα θεμέλια του web.
Έκτοτε θαρρώ πέρασαν μερικά χρόνια.
Τα ιστολόγια έζησαν την γέννηση τους στη χώρα μας μόλις 4 με 5 χρόνια πριν. Ελάχιστοι από τους λίγους [του Λαού] είχε άποψη και δυνατότητα να την εκφράσει [όχι τόσο σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα όσο σε προσωπικά, όπερ και άρχισε να αποκαλύπτεται έντονα η στρεβλή κοινωνικοποίηση των ανθρώπων στην συμβατική ζωή].
Ακολούθησαν οι καταπιεσμένοι κατά μία έννοια ρήτορες των παραδοσιακών εντύπων. Οι δημοσιογράφοι και αρθρογράφοι των παραδοσιακών μέσων. Όλοι μας είχαμε πλέον τη δυνατότητα να γράφουμε ό,τι θέμα θέλουμε, με όποιο τρόπο θέλουμε και με όσα διαφορετικά ονόματα επιθυμούσαμε. Άλλοι επέλεξαν τις προσωπικές θεματολογίες, άλλοι στράφηκαν στην πολιτική και κάποιοι μετέφεραν την σαθρή κίτρινη σκόνη του χάρτου επί της οθόνης του υπολογιστή.
Τα φόρουμ αν δεν κάνω λάθος, υπέστησαν μία κάποια ζημία εφόσον πρωτοστατούσαν στον χώρο της διαδραστικότητας αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού κι έτσι θεωρώ πως επέζησαν και άνθισαν ίσως τα αξιότερα.
Όταν με τον καιρό η λαίλαπα της διαδραστικότητας έφτασε στα πολιτικά προφίλ ιστοχώρων, ξεσηκώθηκε μία νέα θύελλα η οποία αναπόφευκτε έφερε στον χορό και τα παραδοσιακά μέσα τα οποία σιγά σιγά άρχισαν να αποκτούν όχι απλά ηλεκτρονική παρουσία αλλά ηλεκτρονική παρουσία διαλόγου.
Παρατηρώντας όλα αυτά στην τετραετή πορεία μου στους χώρους των κοινωνικών δικτύων, καταλήγω να αμφιβάλλω για την αποτελεσματικότητα του θησαυρού της διαδραστικότητας, και αυτό εξαιτίας του αυτονόητου που δηλώνει πως εάν απαξιώνεται , νοθεύεται ή αλλοιώνεται κατ’οιονδήποτε τρόπο η χρήση μίας δυνατότητας χωρίς μάλιστα να κατορθώνεται , έστω χαοτικά, ένα αποτέλεσμα δημιουργίας ή εξέλιξης, τότε μάλλον η δυνατότητα έχει αυτοδικήσει εναντίον της ίδιας της υπόστασης της.
Έχω δει χιλιόμετρα ολόκληρα ηλεκτρονικής εικόνας να περιθάλπτουν σχόλια αγχωμένων, εκνευρισμένων και καταπιεσμένων. Έχω δει εμένα την ίδια να παρασύρεται από την οργή της ανοησίας ή έστω της ανειλικρίνειας που συναντά και να μετατρέπει την εξαιρετικότητα του λόγου σε βουκολικό βρυχηθμό μεθυσμένου τίποτα.
Έχω δει χέρια να νίπτονται και αγκαλιές να εναλλάσσονται. Έχω δει ανθρώπους να περιφρουρούν και υπαλλήλους να υπηρετούν.
Μα πιο συχνά , βλέπω χρόνο και πνεύμα να σπαταλάται. Πέρα από την απαραίτητη για όλους μας διασκεδαστική εφαρμογή των διαλόγων, βλέπω ανθρώπους να σκορπούν παρουσία χωρίς νόημα, χωρίς στόχο, χωρίς αποτέλεσμα ..χωρίς το βασικότερο στοιχείο που όφειλε να προσκυνηθεί στο θρόνο της δημοφιλούς μας διαδραστικότητας: το στοιχείο της ανταλλαγής επιχειρήματος με χρονοδιάγραμμα επίτευξης στόχου [στόχου συγκεκριμένου που να έχει προέλθει από τον λόγο του κοινού και να έχει γεννήσει υπέρ του έργο].
Διότι τελικά, έχω την εντύπωση πως αυτό το project management του interactivity είχε πολλά discussions αλλά κανένα στοχοθετημένο , μετρήσιμο και επιτευχθέν αποτέλεσμα [πέραν ίσως της μαζικής υστερίας υπέρ των κακόμοιρων τέκνων του web: της ελευθερίας του λόγου και του δικαιώματος της ανωνυμίας], εφόσον το θέμα ανέκαθεν δεν ήταν η διαδραστικότητα αλλά ο γρίφος της Συμμετοχής..κι αυτός ο γρίφος απαιτεί Αποτέλεσμα δια της Δημιουργίας για να λυθεί.-
Σήμερα στο twitter έγραψα: Παιδιά ..εμείς "όλοι" εδώ που ..όσο να πεις εύκολα δοκιμάζουμε οτιδήποτε τεχνολογικό, είμαστε το 1% της χώρας! Do u know that??
Όλοι ανεξαιρέτως αντιληφθήκαμε με μία αστραποβόλα επιφοίτηση την ευλογία της γραπτής συνομιλίας η οποία έφερε το βαρύτατο οικόσημο της ελευθερίας του λόγου καθώς και της δημοκρατικότατης δυνατότητας των πολλών να απαντούν «ευθαρσώς» στον ένα [ή τους λίγους]. Κάπου εκεί στο λάβαρο της ελευθερίας σκαλίσαμε και το σχέδιο της δυναμικής που φέρει η ανωνυμία , ξεκινώντας μία σταυροφορία υπέρ των καταπιεσμένων και φιμωμένων φωνών του «λαού».
Απ’άκρη σ’άκρη σε ολόκληρο τον πλανήτη, η πρωτοφανής αυτή δύναμη του «μπορώ να μιλήσω , θέλω να μιλήσω και αυτό κάνω χωρίς να δηλώνω κατ’ανάγκη ποιος και τι είμαι» στήριξε όλο τον σύγχρονο πολιτικό κόσμο εμφυσώντας μία νέα πνοή δημοκρατίας, η οποία άνοιγε τις αγκάλες της και δεχόταν τον Λόγο του Κοινού εφόσον το Βήμα υπήρχε σωστά τοποθετημένο στα θεμέλια του web.
Έκτοτε θαρρώ πέρασαν μερικά χρόνια.
Τα ιστολόγια έζησαν την γέννηση τους στη χώρα μας μόλις 4 με 5 χρόνια πριν. Ελάχιστοι από τους λίγους [του Λαού] είχε άποψη και δυνατότητα να την εκφράσει [όχι τόσο σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα όσο σε προσωπικά, όπερ και άρχισε να αποκαλύπτεται έντονα η στρεβλή κοινωνικοποίηση των ανθρώπων στην συμβατική ζωή].
Ακολούθησαν οι καταπιεσμένοι κατά μία έννοια ρήτορες των παραδοσιακών εντύπων. Οι δημοσιογράφοι και αρθρογράφοι των παραδοσιακών μέσων. Όλοι μας είχαμε πλέον τη δυνατότητα να γράφουμε ό,τι θέμα θέλουμε, με όποιο τρόπο θέλουμε και με όσα διαφορετικά ονόματα επιθυμούσαμε. Άλλοι επέλεξαν τις προσωπικές θεματολογίες, άλλοι στράφηκαν στην πολιτική και κάποιοι μετέφεραν την σαθρή κίτρινη σκόνη του χάρτου επί της οθόνης του υπολογιστή.
Τα φόρουμ αν δεν κάνω λάθος, υπέστησαν μία κάποια ζημία εφόσον πρωτοστατούσαν στον χώρο της διαδραστικότητας αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού κι έτσι θεωρώ πως επέζησαν και άνθισαν ίσως τα αξιότερα.
Όταν με τον καιρό η λαίλαπα της διαδραστικότητας έφτασε στα πολιτικά προφίλ ιστοχώρων, ξεσηκώθηκε μία νέα θύελλα η οποία αναπόφευκτε έφερε στον χορό και τα παραδοσιακά μέσα τα οποία σιγά σιγά άρχισαν να αποκτούν όχι απλά ηλεκτρονική παρουσία αλλά ηλεκτρονική παρουσία διαλόγου.
Παρατηρώντας όλα αυτά στην τετραετή πορεία μου στους χώρους των κοινωνικών δικτύων, καταλήγω να αμφιβάλλω για την αποτελεσματικότητα του θησαυρού της διαδραστικότητας, και αυτό εξαιτίας του αυτονόητου που δηλώνει πως εάν απαξιώνεται , νοθεύεται ή αλλοιώνεται κατ’οιονδήποτε τρόπο η χρήση μίας δυνατότητας χωρίς μάλιστα να κατορθώνεται , έστω χαοτικά, ένα αποτέλεσμα δημιουργίας ή εξέλιξης, τότε μάλλον η δυνατότητα έχει αυτοδικήσει εναντίον της ίδιας της υπόστασης της.
Έχω δει χιλιόμετρα ολόκληρα ηλεκτρονικής εικόνας να περιθάλπτουν σχόλια αγχωμένων, εκνευρισμένων και καταπιεσμένων. Έχω δει εμένα την ίδια να παρασύρεται από την οργή της ανοησίας ή έστω της ανειλικρίνειας που συναντά και να μετατρέπει την εξαιρετικότητα του λόγου σε βουκολικό βρυχηθμό μεθυσμένου τίποτα.
Έχω δει χέρια να νίπτονται και αγκαλιές να εναλλάσσονται. Έχω δει ανθρώπους να περιφρουρούν και υπαλλήλους να υπηρετούν.
Μα πιο συχνά , βλέπω χρόνο και πνεύμα να σπαταλάται. Πέρα από την απαραίτητη για όλους μας διασκεδαστική εφαρμογή των διαλόγων, βλέπω ανθρώπους να σκορπούν παρουσία χωρίς νόημα, χωρίς στόχο, χωρίς αποτέλεσμα ..χωρίς το βασικότερο στοιχείο που όφειλε να προσκυνηθεί στο θρόνο της δημοφιλούς μας διαδραστικότητας: το στοιχείο της ανταλλαγής επιχειρήματος με χρονοδιάγραμμα επίτευξης στόχου [στόχου συγκεκριμένου που να έχει προέλθει από τον λόγο του κοινού και να έχει γεννήσει υπέρ του έργο].
Διότι τελικά, έχω την εντύπωση πως αυτό το project management του interactivity είχε πολλά discussions αλλά κανένα στοχοθετημένο , μετρήσιμο και επιτευχθέν αποτέλεσμα [πέραν ίσως της μαζικής υστερίας υπέρ των κακόμοιρων τέκνων του web: της ελευθερίας του λόγου και του δικαιώματος της ανωνυμίας], εφόσον το θέμα ανέκαθεν δεν ήταν η διαδραστικότητα αλλά ο γρίφος της Συμμετοχής..κι αυτός ο γρίφος απαιτεί Αποτέλεσμα δια της Δημιουργίας για να λυθεί.-
--------------------
Σήμερα στο twitter έγραψα: Παιδιά ..εμείς "όλοι" εδώ που ..όσο να πεις εύκολα δοκιμάζουμε οτιδήποτε τεχνολογικό, είμαστε το 1% της χώρας! Do u know that??
5 Τόλμησαν:
..και πολύ μεγάλο ποσοστό είπες! μια χούφτα καλύτερα..δεν λες..οι υπόλοιποι ..μόδα είναι.
είμαστε το 1%! τόσο λίγο;!!!!! απίστευτο!
ποιος το λέει όμως αυτό; έκανε κάποιος έρευνα; αν ναι ποιος την παράγγειλε;
γιατί εγώ όποτε περάσω από ένα οποιοδήποτε νετ καφέ οποιαδήποτε ώρα της μέρας ή νύχτας είναι γεμάτο... αυτοί δεν μετράνε;
Λιγότερο ή περισσότερο, συγκεκριμένοι άνθρωποι ασχολούνται με τα θέματα που θίγεις.
Το θέμα δεν είναι πόσοι ασχολούνται αλλά πόσους επηρεάζουν. Και αυτοί κατά τη γνώμη μου είναι πολύ περισσότεροι.
Οι έρευνες αναφέρουν πάνω από 2,000,000 συνδέσεις internet στην Ελλάδα [ εδώ ]
Στο facebook , το οποίο αυτή τη στιγμή συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο αριθμό χρηστών, έχει 500,000 Έλληνες [ εδώ ]
Στο twitter έχω την εντύπωση πως είμαστε περίπου 3000 αλλά όλοι γνωρίζουμε πως οι ενεργοί δεν είναι πάνω από 500
Τα ενεργά ελληνικά blogs δεν είναι πάνω από 5,000 [ εδώ ]
Τα παραπάνω νούμερα είναι αστεία μπροστά στο σύνολο του πληθυσμού της χώρας.
Σκεφτείτε τώρα πως τα facebook, twitter, blogs είναι οι πιο διαδραστικοί και διαδεδομένοι χώροι.
Οι απόψεις μου πηγάζουν από 15-ετή εκπαιδευτική εμπειρία [στο χώρο των υπολογιστών] και την αντίστοιχη διαδικτυακή.
Είμαστε λίγοι.
Μιλούμε πολύ.
Δεν παράγουμε αποτέλεσμα.
Για μένα , το ζήτημα δεν είναι η επιρροή εφόσον για να υπάρξει τέτοια πρέπει έστω εμείς οι λίγοι να συζητάμε το "θέμα" με τους εκτός διαδικτύου "πολύ" και αυτό δεν συμβαίνει , με αποτέλεσμα να διαδίδεται, να καλλιεργείται και να συντηρείται μάλλον μία λάθος εικόνα του διαδικτύου από τα παραδοσιακά μέσα τα οποία έχουν μεγάλη απήχηση στον πληθυσμό της χώρας.
Από την άλλη πλευρά βρίσκω απόλυτα δικαιολογημένο το γεγονός πως εμείς οι λίγοι δεν ενημέρωνουμε τους πολλούς κι αυτό επειδή δεν Συμμετέχουμε Αποτελεσματικά. Δεν Δημιουργούμε. Δεν παράγουμε Αποτέλεσμα παρά μόνο επιδιδόμαστε σε ένα ακατάσχετο..μπλα μπλα..σχολίων ένθεν κακείθεν
[Σε ένα οποιοδήποτε internet καφέ 80% παίζουν παιγνίδια ή κάνουν chat- Κανένα content και κανένα result]
Το 1% πολύ είναι καλή μου. Ο Χριστός είχε δώδεκα μαθητές,μόνο ένα αγαπημένο και δεν είχε λαπτοπ. Τα ίδια και οι υπόλοιποι.
Δημοσίευση σχολίου