Οι μεγαλύτερες γκρίνιες που συναντάς στο fb για το fb είναι δύο.

1ον. Το γεγονός πως οποιοσδήποτε μπορεί να σε προσθέσει σε ένα γκρουπ

2ον. Ο βομβαρδισμός από προσκλήσεις για εφαρμογές/παιγνίδια

Όσο άσχημο κι αν ακούγεται, δυστυχώς το facebook έφερε μία νέα λογική στις  διαδικτυακές κοινωνικοποιήσεις.

Την λογική “φέρε μου πρώτα όλα τα δεδομένα σου κι ύστερα ρύθμισε τι θέλεις να συμβαίνει με αυτά”.

Ή “ενόχλησε με όποιο τρόπο τους φίλους σου -εφόσον τους έχεις δεχτεί ως φίλους σου, σου έχουν δώσει αυτό το δικαίωμα- και ύστερα άστους να βρουν τις ρυθμίσεις για να γλιτώσουν”.

Διότι Ρυθμίσεις υπάρχουν για τα πάντα [όπως γιατροί και φάρμακα επίσης].

Η προστασία των χρηστών και η ασφάλεια τους βρίσκεται στις Ρυθμίσεις.

Ο νέος νόμος λέει “Αν δε ξέρεις πώς να προστατευθείς, ουδείς θα σε λυπηθεί κι αυτό επειδή του έχεις επιτρέψει να μη σε λυπηθεί”

Αδίκως κατηγορούμε λοιπόν τους φρενδς που μας στέλνουν προσκλήσεις εφόσον στις περισσότερες περιπτώσεις το κάνουν ασυναίσθητα και ασυνείδητα μη προσέχοντας ένα Skip friends που υπάρχει συνήθως σε ένα στάδιο ενασχόλησης με μία εφαρμογή ή παιγνίδι.

Δεν τους αθωώνω. Απλώς επισημαίνω πως όταν αποδέχεσαι κάποιον ως φρενδ του επιτρέπεις να σε ενοχλεί κι αυτός ακριβώς εξαιτίας αυτού του δικαιώματος δεν απασχολείται ιδιαίτερα με το πώς να μη σε ενοχλήσει.

Το facebook είναι σε μεγάλο ποσοστό αθώο εφόσον αφενός είναι επιχείρηση που σκοπός της είναι να σε εμπλέξει στις εφαρμογές για ευνόητους λόγους, αφετέρου σου δίνει Ρυθμίσεις να προστατευθείς.

Πάμε να δούμε λοιπόν τι μπορείτε να κάνετε για να γλιτώσετε από προσκλήσεις σε εφαρμογές/παιγνίδια.

Home

Αριστερά–> Στήλη–> Εντοπίζουμε Apps and Games. Click

Βρίσκω φερ’ειπείν πως μία “φίλη” με έχει προσκαλέσει σε ένα παιγνίδι. Πλησιάζοντας το ποντίκι επάνω δεξιά στο μήνυμα, εμφανίζεται το γνωστό x =remove

Οπότε έχεις δύο επιλογές. Είτε να μπλοκάρεις τη συγκεκριμένη επιλογή, είτε να μπλοκάρεις όλες τις προσκλήσεις από τον συγκεκριμένο φρενδ.

Εάν επιλέξεις το πρώτο [Μπλοκ στην εφαρμογή] , θα εμφανιστεί το κάτωθι παράθυρο και πατάς Οκ

Εάν επιλέξεις το δεύτερο [να μην αποδέχεσαι προσκλήσεις από τον συγκεκριμένο φρενδ] , θα εμφανιστεί το επόμενο παράθυρο και πάλι πατάς Οκ

Αυτά και Καλή Τύχη

Τι είναι τα τρολς; Πώς προέκυψε η ονομασία τους;

Ποια ήταν τα πρώτα τρολς; Τι έκαναν;

Υπάρχει μοτίβο συμπεριφοράς;

Γίνε κι εσύ ένα τρολ! Το έχεις στο dna σου!

Ποια είναι τα 10 πιο γνωστά τρολ στην ιστορία του internet και πόσο στραβά μπορεί να πάει κάτι;

Πηγές:

Trolling – Uncyclopedia

Top 10 Trolls in Internet History

The very sort story of trolling

Στο βίντεο θα παρακολουθήσετε πώς ακριβώς λειτουργεί ένα γνήσιο τρολ. Στην προκειμένη περίπτωση το λένε Neo The Cat.

[η εικόνα από εδώ]

1. Γιατί έρχονται οι πολιτικοί στο διαδίκτυο;

Η πολιτική ήρθε στο διαδίκτυο για 3 λόγους:

α) Επειδή τα κοινωνικά δίκτυα κυρίως είναι χώρος μαζικής κοινωνικής συνάθροισης άρα ένας εύκολος τρόπος προσέγγισης μεγάλου πλήθους κοινού αλλά και χώρος προβολής – σε μεγάλο μέρος, δωρεάν- η οποία μπορεί να προσφέρει άμεση διαφήμιση σε πρόσωπα ,

β) Επειδή είναι ένας χώρος εκτόνωσης και μάλιστα ελεγχόμενης. Ο γραπτός και ο προφορικός λόγος ανέκαθεν πρόσφερε εκτόνωση αποδυναμώνοντας συχνά την πρόθεση και υποβιβάζοντας την σε απλή διάθεση,

γ) Επειδή ο στόχος για μια πιθανή αλλαγή πολιτικού σκηνικού –ανεξάρτητα με το αν αυτό είναι πράγματι εφικτό- είναι να προσέλθουν στις κάλπες οι νέοι που μπορούν να επικυρώσουν νέες επιλογές , άρα η πολιτική στο διαδίκτυο επιχειρεί να προσεγγίσει και να επηρεάσει τα λεγόμενα νεανικά κοινά.

2. Τι θεωρείται πολιτικός social media χώρος και ποιος τον λειτουργεί;

Social media δεν είναι χώρος είναι τρόπος. Ο τρόπος με τον οποίο διαδραστικοποιείσαι, προκαλείς δηλαδή άμεση αντίδραση με τις δράσεις σου. Υπ’αυτή την έννοια social media πολιτικός χώρος είναι κάθε διαδικτυακός χώρος όπου υπάρχουν οι συνθήκες να έρθει κοινό που θα αντιδράσει και μάλιστα άμεσα. Κυρίως λοιπόν social media θεωρούνται τα κοινωνικά δίκτυα όπως Facebook & Twitter.

Social media θεωρείται και κάθε τρόπος χρήσης διαδικτυακών εργαλείων τόσο για την επικοινωνία με το κοινό όσο και για την ενημέρωση του.

3. Ποιος είναι ο σκοπός ενός πολιτικού social media χώρου;

Αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από το τι θέλει να επιτύχει ο πολιτικός ,πόσο καιρό λειτουργεί τον χώρο του, και πώς τον λειτουργεί.
Οι περισσότεροι υποψήφιοι λειτουργούν κάποια σελίδα στο facebook χωρίς προσυμφωνημένο σκοπό, απλά για ανακοινώσεις, φωτογραφίες και πολυδιαβασμένα αποφθέγματα.

Στις σελίδες των αρχηγών κομμάτων οπωσδήποτε τα πράγματα είναι πιο οργανωμένα αλλά και εκεί το μέγεθος της συμμετοχής είτε με Like είτε με Comments είναι ένα πολυποίκιλα ερμηνεύσιμο στοιχείο το οποίο δεν βεβαιώνει αυτόματα αποδοχή από τους πολίτες.

Πολιτικός social media χώρος θα μπορούσε να είναι και ένα social site όπου οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα άμεσης διαδραστικότητας αλλά όπως γνωρίζουμε οι περισσότεροι υποθέτω και στο διαδίκτυο όπως και στη συμβατική ζωή, είναι ευκολότερο να προσεγγίσεις εσύ τον κόσμο από ό,τι να περιμένεις από τον κόσμο να προσεγγίσει εσένα.

4. Τι γίνεται με αυτούς που επιτίθενται λεκτικά στους πολιτικούς στα social media;

Αυτή είναι η πιο συνηθισμένη ερώτηση από μέρους των πολιτικών. Είτε αφορά ανώνυμους μπλόγκερς είτε σχόλια στο facebook είτε mentions στο twitter υπάρχει ο φόβος της λεκτικής επίθεσης είτε με μορφή προσβολής είτε με μορφή καταγγελίας. Όσο περνά ο καιρός δε , στην πολιτική μάχη στο διαδίκτυο συμμετέχουν όλο και περισσότεροι ανώνυμοι [και επώνυμοι βέβαια] οι οποίοι με ποικίλα (θολά) κίνητρα ή απωθημένα , συχνά βέβαια και με γνήσια οργή αγανακτισμένου Έλληνα πολίτη, επιτίθενται φραστικά χωρίς επιχειρήματα, χωρίς στοιχεία , αφήνοντας στους θεατές την απόφαση για το τι θα πιστέψουν και από τι θα επηρεαστούν.

Μέσα σε ένα τέτοιο τοπίο, αφενός είναι δύσκολο να πείσεις έναν υποψήφιο και αδαή της διαδικτυακής ατμόσφαιρας να έρθει και να προκαλέσει διαδράση, αφετέρου είναι εύκολο να τον κατηγορήσεις για απλή προβολή εάν εκείνος αποφασίσει πως δεν επιθυμεί την διαδικασία απόκρισης σε κάθε σχόλιο με κίνδυνο να μεταφραστεί αυτή η στάση του ως αγνόηση της φωνής των πολιτών.

Η σκληρή αλήθεια έχει αρκετές σκιές, μερικές από τις οποίες είναι:
Α) Η δυνατότητα να σχολιάσεις με όποια χυδαιότητα είναι δικαίωμα;
Β) Η δυνατότητα να διαγραφεί η χυδαιότητα σημαίνει πολιτική δειλία;
Γ) Οι χειροκροτητές / υποστηρικτές, είμαστε σίγουροι πως δεν είναι μισθοφόροι;
Δ) Οι καταγγελίες που διαβάζουμε εις βάρους των πολιτικών στους χώρους τους είναι αληθείς αλλά όχι τόσο αληθείς ώστε να οδηγήσουν τον σχολιαστή σε έναν εισαγγελέα και όχι σε έναν τοίχο του facebook;
Ε) Ο ανώνυμος χλευασμός είναι μαγκιά;
ΣΤ) Αυτή η μαγκιά επηρεάζει; Ποιους; Μας ενδιαφέρει αυτός που επηρεάζεται ή μήπως θα ήταν προτιμότερο να εστιάσουμε σε αυτόν που σκέφτεται, διασταυρώνει και αποφασίζει;
Η) Ο πρότερος «ανέντιμος» βίος στο διαδίκτυο [εάν ο υποψήφιος υπήρξε σαχλός, ειρωνικός κλπ] μπορεί να αποσιωπηθεί; Τι κόστος έχει; [κατά τη γνώμη μου, τεράστιο πολιτικό κόστος]
Θ) Χρησιμοποιείς το google search για να βρεις πληροφορίες για έναν υποψήφιο ή απλώς δέχεσαι ό,τι γράφουν οι οπαδοί ή οι κατήγοροι του;

5. Είναι αλήθεια πως οι πολιτικοί συνεργάζονται με άτομα επιρροής στο διαδίκτυο;

Φυσικά. Και όχι μόνο οι πολιτικοί.
Αν και ο ορισμός του influencer ή του opinion maker είναι σε πολλά σημεία του θολός και μπορεί κανείς να βρει εκατοντάδες ερμηνείες που θα τον διευκολύνουν [ανάλογα με τι θέλει να επιτύχει] , είναι γεγονός πως όπως και στη συμβατική ζωή , έτσι και στο διαδίκτυο υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι με την στάση τους, τη συμπεριφορά τους δηλαδή, καθώς επίσης την διάρκεια της παρουσίας τους όχι μόνο έχουν μεγάλο κοινό αλλά φέρουν και μία επικύρωση εμπιστοσύνης από ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του κοινού.

Κατά την προσωπική μου άποψη, influence is one thing , trust is another.

A user has to select what he/she recognizes as reliable information based on her/his own trust requirements.
Trust has various meanings and is viewed differently is different areas for example in computer networks it is interpreted as security and access control, in distributed systems means reliability and in game theory and policies is viewed as correct decision
making under uncertainty. A trust policy consists of a set of rules that the trustor uses to test the trustfulness of a fact. Different agents may use different trust policies. A trustworthy decision is the act of testing an asserted fact for satisfaction of a trust policy or a trust criterion. In fact, in some cases, there is a repository in the trust layer that makes the decision of trusting. -Saeedeh Shekarpour, S.D. Katebi1
Department of Computer Science and Engineering, School of Engineering, Shiraz University, Shiraz, Iran
[Μία μικρή προσφορά από όσα άρχισα ήδη να μελετώ για την διπλωματική μου]

Η διαφορά επιρροής και εμπιστοσύνης όμως δε σημαίνει πως αυτός που επηρεάζει δε μπορεί πραγματικά να «βοηθήσει» με συμφωνηθέντα τρόπο στην πολιτική επικοινωνία στο διαδίκτυο [και εκτός διαδικτύου].

Η πολιτική και στο διαδίκτυο είναι αμφίδρομη διαδικασία. Τι εκπέμπει ο πολιτικός αλλά και τι προσλαμβάνει και πώς μεταφράζει αυτό που προσλαμβάνει ο πολίτης.

6. ‘Ηδη ακούγεται πως υπάρχουν υποψήφιοι πολιτικοί οι οποίοι προέρχονται από τα social media. Τους εμπιστεύονται δηλαδή τα κόμματα βλέποντας πως έχουν κοινό στο διαδίκτυο και τους αναδεικνύουν ως υποψηφίους. Ισχύει αυτό;

Πράγματι υπάρχει μία τέτοια τάση. Τα social media μπορούν να αναδείξουν νέους πολιτικούς, ανθρώπους με λόγο, άποψη και πιθανότατα χωρίς κομματικό παρελθόν. Εφόσον, όπως είπα στην αρχή, τα social network είναι χώροι κοινωνικής συνάθροισης, είναι αναμενόμενο πως και από αυτά μπορούν να προκύψουν υποψήφιοι.
Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο –κι αυτό είναι προσωπική μου άποψη- θα πρέπει το άτομο να είναι πάρα πολύ καιρό στο διαδίκτυο και να έχει ήδη περάσει εξετάσεις «εμπιστοσύνης» από το κοινό με το οποίο διαδραστικοποιείται.
Σε διαφορετική περίπτωση δε θα μιλάμε για κάποιον που αναδείχτηκε από τα social media αλλά για κάποιον ο οποίος κατασκευάστηκε κομματικά μέσα στα social media.

Και εδώ το βάρος της απόφασης ή ακόμα και της υποψίας βαρύνει τον χρήστη-πολίτη ο οποίος θα πρέπει να αναζητήσει πληροφορίες πριν αποδεχτεί έναν τίτλο που ηρωοποιεί κατ’εντολή.

7. Τι πρέπει να προσέχει ένας πολιτικός στο διαδίκτυο και τι ένας χρήστης.

Ο πολιτικός να μην εκτεθεί διότι ό,τι συμβαίνει στο web δεν παραμένει απλά στο web και ο χρήστης να μην παρασυρθεί προκαλώντας προβλήματα και στη συμβατική του ζωή εφόσον άσχημες συμπεριφορές στο διαδίκτυο μπορούν να προκαλέσουν νομικές κυρώσεις.

Οι πολιτικοί πρέπει να βρίσκονται και στο διαδίκτυο, με κάθε σωστό ή λάθος τρόπο. Το οφείλουν στους πολίτες οι οποίοι δεν περιμένουν πια τις ειδήσεις των 8 για να ενημερωθούν.

Από την άλλη, η πολιτική και στο διαδίκτυο μπορεί να γίνει μία πολύ βρώμικη υπόθεση. Ο καταλύτης θα είναι πάντα η νοημοσύνη του πολίτη ο οποίος στο διαδίκτυο έχει δύο εφόδια παραπάνω. Την δυνατότητα διασταύρωσης πληροφοριών και την δυνατότητα παρακολούθησης των συμμετεχόντων [υποψηφίων και υποστηρικτών τους] στα κοινωνικά δίκτυα.

“Οι εργοδότες ζητούν τους κωδικούς του facebook από υποψήφιους συνεργάτες”

Όταν ανέφερα το περιστατικό στο twitter , οι άμεσες αντιδράσεις ήταν “no way dude!” αλλά κράτησα αποστάσεις θέλοντας να εξετάσω την κατάσταση καλύτερα.

Οι άμεσες αντιδράσεις των χρηστών , οι οποίοι βεβαίως βεβαίως θεωρούν εαυτούς αγίους και αθώους εκ προοιμίου , είναι μάλλον ομιχλώδης αντίληψη σε κάθε πραγματικότητα. Αυτό τουλάχιστον μου έχει δείξει η όποια εμπειρία μου.

Πέραν αυτού, έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέμε όπως επίσης άλλα τραγουδάμε ως υποψήφιοι συνεργάτες και εντελώς άλλα ως εργοδότες.

Μέσα από αυτές τις πρώτες αντιδράσεις που έλαβα στο twitter όμως μου δόθηκε κι ένας σύνδεσμος ιδιαίτερα ενημερωτικός στο ζήτημα: The right to demand your social passwords [Το δικαίωμα να απαιτούν τους κωδικούς σου] και το εξαιρετικό αυτού του άρθρου έγκειται ακριβώς στο ότι δε “μασά” τα λόγια του , ούτε αποκρύπτει τις αλήθειες που αρνούμαστε να παραδεχτούμε. Απλά, συντάσσει αυτές τις αλήθειες με έναν..φιλικό προς τον χρήστη τρόπο [διότι ως γνωστόν η αλήθεια είναι πικρή και λίγη ζάχαρη απαιτείται σε περιπτώσεις που θέλεις να είσαι συμπαθής]

Κάθισα λοιπόν, μελέτησα το άρθρο και εντόπισα τα κομμάτια εκείνα που πραγματικά δεικνύουν την αλήθεια.

It seems that SOPA and PIPA aren’t enough; it seems the social arena is one area the government, colleges and employers just can’t leave alone.

Οφ κορς. Τα sopa/pipa και τα παράγωγα τους είναι απλώς επίσημες μορφές ..υπενθύμισης ελέγχου. Ουδείς σοβαρός άνθρωπος με ελάχιστη εμπειρία στο ουέμπ, πιστεύει πως δεν υφίσταται λογοκρισία όπως και όλοι γνωρίζουμε πως η παρανομία του download είναι μεν ποικιλότροπα και συχνά ευφάνταστα δικαιολογημένη αλλά δεν παύει να είναι.. παρανομία.

Κάθε τρεις και λίγο λοιπόν “σκάνε” οι “μολότοφ” της τρομοκρατικής υπενθύμισης, επαναστατούν οι χρήστες βιώνοντας κάποιο ντελίριο αντίδρασης, “μαζεύονται” οι παράνομοι διότι το κακό κι αν δεν αφανίζεται, καλό είναι να περιορίζεται κατά διαστήματα ώστε να διατηρείται μια ισορροπία και κατά τα άλλα οι πραγματικές απειλές [επίσης συχνά δικαιολογημένες] υφίστανται στην καθημερινότητα όλων μας χωρίς την σφραγίδα κάποιων βαρύγδουπων ακρωνυμίων.

For years, we’ve warned individuals to guard their social accounts closely. “Employers are including social networks as part of the employer screening process,” we’ve cautioned. “Be very careful what you put on there. Be very careful what you allow your children to put on there. Explain to your kids the necessity of managing their social networks for the future job market.”

Ορίστε η παλαιά αλήθεια ενάντια της οποίας ξαφνικά τώρα επαναστατούμε.

Είναι γνωστό από παλιά -λέει το κείμενο- πως οι εργοδότες παρακολουθούν όσα γράφετε στα κοινωνικά δίκτυα. Προσέχετε πώς εκτίθεστε. Προσέχετε τι επιτρέπετε στα παιδιά σας.

Online privacy is ethereal; it doesn’t really exist.

Οφ κορς και πάλι. Όσο διπλοκλειδωμένο κι αν έχετε το προφίλ σας κι όσους γνωστούς ή άγνωστους κι αν δεχθείτε ως συνδέσεις, εφόσον υπάρχει η δυνατότητα του διαμοιρασμού [share] ο διαδικτυακός λόγος είναι δημόσιος λόγος , επομένως , εν δυνάμει, ορατός σε τεράστιο εύρος κοινού.

Βέβαια το ζήτημα που έχει ανακύψει στηρίζεται στη “νέα” πραγματικότητα πως οι υποψήφιοι εργοδότες ζητούν τους κωδικούς στην περίπτωση που το προφίλ σας είναι “κλειδωμένο”, μόνο που σε αυτή την περίπτωση η απόκτηση κωδικών δεν τους δίνει μόνο πρόσβαση σε όσα δημοσιεύετε “δημόσια” αλλά και στις ιδιωτικές σας συζητήσεις.

It’s no longer enough to be able to view your public conversations. They want to be in on your private conversations, too

Εδώ θα επισημάνω πως στο τέλος του άρθρου όπου αναφέρονται διάφορα του αμερικανικού Συντάγματος περί ελευθερίας ή ασφάλειας, ακόμα και οι ίδιοι παραδέχονται πως:
The closest amendment to deal with the Facebook issue is the 4th Amendment, but it still has a fair amount of maneuvering room

Υπάρχει περιθώριο ερμηνείας κατά πώς βολεύει, λένε. Μη νομίζετε δηλαδή πως μόνο στην Ελλάδα οι ερμηνείες ποικίλλουν..

Επόμενη αλήθεια η οποία προκύπτει από μεγάλη έρευνα, βεβαιώνει πως το 89% των εταιριών χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα όταν πρόκειται να προχωρήσουν σε προσλήψεις όπως επίσης και το 82% των ανθρώπων που αναζητούν εργασία το πράττουν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα.
Jobvite released a November 2011 survey and infograph (The State of Social Recruiting in 2011). The survey states that 89% of U.S. companies will use social recruiting, while 82% of job seekers use social networks

Η δική μου άποψη:

• Ο διαδικτυακός λόγος είναι δημόσιος λόγος. Είτε έχεις κλειδωμένο προφίλ, είτε όχι.
• Εφόσον ο διαδικτυακός λόγος αναφέρεται σε ποικίλα θέματα, μπορεί κάλλιστα κάποια στιγμή να αγγίξει την εταιρία, την διοίκηση της ή τους συναδέλφους. Ορθώς οι εταιρίες θέλουν να γνωρίζουν πώς εκφράζεσαι στο διαδίκτυο και επί ποίων θεμάτων. Αλλά, αυτό δεν αποτελεί αποκλειστική ευθύνη των υποψήφιων συνεργατών για αυτό το λόγο στην Αμερική όλο και περισσότερες εταιρίες συντάσσουν ειδική Social Media Policy ώστε να γνωρίζουν και οι μεν και οι δε τα όρια της ελευθερίας τους όσον αφορά την εταιρική παρουσία. Εταιρική παρουσία άλλωστε δεν είναι μόνο η παρουσίαση προϊόντων και υπηρεσιών αλλά και τα διαδικτυακά γραφόμενα των συνεργατών είτε αυτά είναι σχετικά με την εταιρία είτε όχι. [Θέλετε να μου πείτε πως δεν έχετε αντιπαθήσει μία εταιρία ή ακόμα κι ένα πολιτικό κόμμα επειδή δεν εκτιμάτε την διαδικτυακή παρουσία κάποιων συνεργατών; Σίριουσλι;]
• Απαγορεύεται η πρόσβαση στις ιδιωτικές συνομιλίες μας [δια ροπάλου αν χρειαστεί]
• Όπως αναφέρει και το άρθρο, ναι μπορείς να χρησιμοποιείς τα κοινωνικά δίκτυα για να ενισχύσεις το καλό προφίλ σου ως πιθανού συνεργάτη αλλά όχι δε θα δημοσιεύσεις αυτό που δεν θα ήθελες να δει η γιαγιά σου.
• Social Media δεν είναι οι χώροι. Αυτοί είναι τα Social Networks. Social Media είναι οι άνθρωποι , οι συμπεριφορές τους και ό,τι αυτές προκαλούν. Ή το συνειδητοποιείς και “κολυμπάς” ανάλογα ή πνίγεσαι.

Και το κορυφαίο του ξένου κειμένου σαν κερασάκι στην τούρτα της νέας πραγματικότητας που αρνούμαστε να παραδεχτούμε πως έσκασε στα μούτρα μας:

Quite simply, the recent developments in social media monitoring by the government, employers and colleges demands you start taking your social account use seriously.

Όλα με ξενίζουν, αν και δε θα έπρεπε εφόσον τα έχω ήδη συνηθίσει στο facebook profile.

Μετά την δημοσίευση του προηγούμενου screenshot με ρώτησαν τι γίνεται με τα landing pages.

Εγώ είχα κάνει μία πρόχειρη landing page όταν ακόμα επιτρεπόταν το fbml και δείχνει μια χαρά.

Ομολογώ όμως πως αυτό που με εντυπωσίασε είναι πώς φαίνονται οι πληροφορίες στο About.

Btw αύριο το divcast έχει γενέθλια. Γίνεται τριών χρονών

Το θέμα των ψεύτικων λογαριασμών είναι κάτι που απασχολεί ιδιαιτέρως τον τελευταίο καιρό και το ελληνικό διαδίκτυο, όχι τόσο για τις επιθέσεις trolling αλλά περισσότερο για την κατασκευασμένη δημοφιλία που προκαλούν ή συντηρούν κυρίως σε επώνυμους λογαριασμούς των παραδοσιακών ΜΜΕ.

Οι ψεύτικοι λογαριασμοί [fake accounts] είναι πολλαπλοί λογαριασμοί οι οποίοι συνυπάρχουν συνήθως μαζί με τους επώνυμους στους οποίους ανήκουν.

Η προϊστορία που πλέον διαθέτουμε πολλοί στο διαδίκτυο όμως, όπως και η εμπειρία που αποκτούμε μέσα από την διαδραστικότητα, συχνά μας επιβεβαιώνουν την υποψία ύπαρξης μιας ψεύτικης ταυτότητας.

Πώς τους αναγνωρίζουμε , τι θέλουν να επιτύχουν και πώς τους αντιμετωπίζω εγώ προσωπικά στο divcast που συνοδεύεται από αυτή την ανάρτηση.

Το παρόν βίντεο έχει ανέβει και στο YouTube, εδώ.

Το έδωσα σαν σύνδεσμο ανάρτησης στο twitter μου και δημοσίευσα το βίντεο στο facebook.

Οι σχολιασμοί δεν με ικανοποίησαν παρά σε ένα πολύ μικρό ποσοστό τους.

Τα περισσότερα σχόλια δεν είχαν επιχείρημα παρά μόνο κρίση και ομολογώ πως με τρόμαξε όχι μόνο το γεγονός πως αρκετοί θα επέλεγαν να χαστουκίσουν το παιδί θεωρώντας αυτή τη λύση πιο “σωστή” αλλά και το γεγονός πως μάλλον το θέμα αντιμετωπίστηκε ελαφρά.

Οι λόγοι που δύο μέρες μετά αποφασίζω να επαναφέρω το θέμα είναι οι εξής:

1. Πιστεύω ακράδαντα ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος στο διαδίκτυο είναι πως κακές συμπεριφορές που εδώ χειροκροτούνται, συντηρούνται, εύκολα καλλιεργούνται και ακολούθως μεταφέρονται και στη συμβατική ζωή, άρα απαιτείται μία στρατηγική/πολιτική αναχαίτισης της λάθος συμπεριφοράς και αυτό είναι ένα θέμα που προφανώς καλό είναι να απασχολήσει πριν μας συμβεί προσωπικά.

2. Υποθέτω χωρίς να είμαι βέβαιη πως ο πατέρας του βίντεο μάλλον είχε ιστορικό κακής συμπεριφοράς από την κόρη του και το κείμενο που εκείνη δημοσίευσε στο facebook κάνοντας την επανάσταση της με ασέβεια στους γονείς της και όχι μόνο , ήταν απλά η θρυαλλίδα που οδήγησε στην έκρηξη.

3. Όπως σχολίασα στην αντίστοιχη δημοσίευση στο facebook profile μου, βρίσκω τον άνθρωπο απολύτως αξιοπρεπή και ιδιαίτερα “σωστό” στον τρόπο με τον οποίο όχι μόνο απαντά στο κείμενο της κόρης του αλλά και στον τρόπο με τον οποίο επιχειρηματολογεί δίνοντας της μηνύματα ζωής [π.χ. της κάνει παρατήρηση στο πώς αποκαλεί την κυρία που καθαρίζει το σπίτι τους]

4. Επίσης βρήκα όχι απλά έξυπνο αλλά και σύγχρονο τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να της απαντήσει, με δεδομένο πως όπως εκείνη χρησιμοποίησε τα Νέα Μέσα για την άποψη της, το ίδιο ακριβώς έκανε και αυτός.

5. Λαμβάνω υπόψη μου ακόμα το γεγονός πως πρόκειται για μία έφηβη και άρα καραδοκεί ο μεγάλος κίνδυνος που ανέφερα στην παράγραφο 1.

6. Ζητήματα τέτοιας μορφής έχουν αρχίσει να ανακύπτουν εδώ και καιρό. Έχουμε ήδη συναντήσει περιπτώσεις [και εντός Ελλάδας] με μαθητές φερ’ειπείν που χρησιμοποιούν το facebook για να χλευάσουν καθηγητές ή και συμμαθητές τους. [Μπορείτε να δείτε το divcast: Social Media και Παιδιά]

7. Ξαναβλέποντας το βίντεο του Tommy Jordan, το μόνο που μπορώ να αποδοκιμάσω είναι ότι φαίνεται το όπλο πριν πυροβολήσει το laptop [της εξηγεί στο τέλος: laptop θα έχεις όταν θα μπορείς να το αγοράσεις] κι αυτό όχι μόνο επειδή δημιουργούνται εικόνες επικίνδυνες σε μικρούς και μεγάλους αλλά επειδή έρχεται σε αντίφαση με όσα αναφέρει στο info του βίντεο στο YouTube : Since this video seems to have gone crazy, I figure I’ll post this notice. I’m going to read a letter my 15 year old daughter wrote. There ARE some curse words in it. None of them are incredibly bad, but they are definitely things a little kid shouldn’t hear… not to mention things MY KID shouldn’t say!

Well, Mr. Jordan, your kid [and any kid] shouldn’t have also seen the gun.. [see how fragile iz the balance on new media issues?]

8. Επίσης ξαναβλέποντας το βίντεο στο YouTube παρατήρησα πως υπάρχουν Replies [απαντήσεις] με άλλα βίντεο. Διότι ενώ εν Ελλάδι όταν κάποιος φερ’ειπείν διαφωνεί μαζί μου με ρωτά “δεν καταλαβαίνω γιατί κάνεις αυτά τα divcast;” [αχμ. επειδή μπορώ;], έξω “οι βάρβαροι” χρησιμοποιούν το βίντεο δείχνοντας το πρόσωπο τους για να δηλώσουν τη συμφωνία ή διαφωνία τους.

9. Όπως ήδη έχω αναφέρει , τέτοιου είδους ζητήματα συμπεριφορών θα ανακύπτουν όλο και πιο συχνά εξαιτίας της νέας πραγματικότητας του social web και κάθε επεισόδιο θα έχει τα δικά του στοιχεία αλλά και τα δικά του δεδικασμένα. Για εμένα το θέμα είναι αν θέλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι, όχι απλά βάζοντας τον εαυτό μας στη θέση του ενός ή του άλλου κι όχι απλά δηλώνοντας αν συμφωνούμε ή αν διαφωνούμε αλλά προσδιορίζοντας *ακριβώς* τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδρούσαμε σε μία αντίστοιχη περίπτωση.

10. Τι παραδείγματα δίνουν στα παιδιά τους οι ίδιοι οι γονείς που βρίσκονται στο διαδίκτυο;

11. Πόσοι γονείς άραγε από αυτούς που θα διαβάσουν αυτή την ανάρτηση μου ή έτυχε να δουν το βίντεο, συζήτησαν εκτενώς και όχι ελαφρά ή “στην πλάκα” το θέμα με τα παιδιά τους; Όλο το θέμα. Από την αρχή ως το τέλος..

Ακολουθεί το βίντεο του πατέρα και ύστερα ένα response video που δημοσίευσε ένα νεαρό κορίτσι.

Τι κάνει το global filtering;
Εξαφανίζει από το timeline λέξεις, λογαριασμούς και εφαρμογές.

Για τα unfollow, block επίσης έχω γράψει.
Οι περισσότεροι μάλιστα δυσανασχετούν με το γεγονός πως το block δεν εξαφανίζει απολύτωςκάποιους λογαριασμούς [όταν έχεις κάνει μπλοκ σε κάποιον δε βλέπεις τα mention του σε εσένα ή άλλον, βλέπεις όμως το όνομα του στα mention των υπολοίπων όταν αυτό είτε υπάρχει μέσα στο tweet είτε συμπεριλαμβάνει και άλλους λογαριασμούς κι επίσης βλέπεις τα RT που του κάνουν].

Το global filtering εξαφανίζει τους πάντες και τα πάντα. Είτε σου μιλούν είτε όχι. [αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δεν μπορούν να σου μιλούν - απλά δε θα τους βλέπεις].

Εγώ προσωπικά χρησιμοποιώ το global filtering είτε για να “εξαφανίσω” ενοχλητικά hashtag είτε για να εξαφανίσω ενοχλητικούς λογαριασμούς [συχνά κάποιοι λογαριασμοί δεν είναι μονίμως ενοχλητικοί αλλά περιστασιακά οπότε δεν επιλέγω ανφόλο].

Εν κατακλείδι, το global filtering δεν είναι ηθικό. Είναι όμως αποτελεσματικό.
Ακολουθούν screenshot.

Εντωμεταξύ όσο περνά ο καιρός , βλέπω να συνεχίζουν να έρχονται στο Google+ “φίλοι” από τα υπόλοιπα social network και καθημερινά λαμβάνω τουλάχιστον τρεις ειδοποιήσεις πως κάποιος με πρόσθεσε σε Κύκλο.

Είμαι.. περικυκλωμένη περίπου από 1300 άτομα, διατηρώ Google+ λογαριασμό προσωπικό και Google+ Page για το divcast , δημοσιεύω υλικό περισσότερο ξένο και όχι δικό μου περίπου 3 φορές την εβδομάδα και έχω περίπου 3 με 5 , +1 [Likes ας πούμε] σε καθένα από τα link που δημοσιεύω.

Αυτά είναι τα ..στατιστικά που με αφορούν.

Επειδή λοιπόν τον τελευταίο καιρό , εκτός από εμένα [που προσφωνώ το Google+ "land of the dead"] έχω διαβάσει την απογοήτευση φίλων που έρχονται εκεί, σκέφτηκα να δω τι συμβαίνει λίγο πιο προσεκτικά εκφράζοντας άποψη για το παρόν ή το μέλλον αυτού του νέου social network [?].

1. Απογοητευτικό μοιάζει επειδή δεν παρουσιάζει την έντονη και άμεση διαδραστικότητα στην οποία έχουμε συνηθίσει από τα Facebook & Twitter. Χρειάζεται χρόνος να βρεις παλιούς -πόσω μάλλον νέους- “φίλους” , χρειάζεται αρκετός χρόνος συμμετοχής ώστε να προκαλέσεις διαδραστικότητα [κάτι που απαιτεί ιδιαίτερη υπομονή και όρεξη που δεν νομίζω πως πλέον διαθέτουμε μετά από ό,τι έχουμε ήδη ζήσει στα άλλα social network] , συν ότι δεν υπάρχει κάτι που να το κάνει να ξεχωρίζει τόσο ώστε να “κλέψεις” χρόνο από την υπόλοιπη διαδικτυακή σου συμμετοχή. Η τεράστια γραμματοσειρά και οι εικόνες τεράστιου μεγέθους , εμένα τουλάχιστον με απωθούν.

2. Το Google+ “έκλεψε” στοιχεία από το Facebook όπως και το Facebook πήρε στοιχεία από το Google+. Η διαφορά είναι πως το facebook ανέκαθεν αντιμετώπιζε τους χρήστες από συμπεριφοριστική άποψη πιο μελετημένα από ό,τι η Google, τα προϊόντα της οποίας ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα φιλικά στη μάζα [αυτό βέβαια δεν είναι κακό διότι δε θα δεις στο Google+ τις δεκάδες γραμμές με κλιγκόνια σύμβολα που θα δεις στο facebook , για τον απλούστατο λόγο πως για αυτόν τον χρήστη των κεφαλαίων greeklish και συμβόλων , το google+ μοιάζει λαβύρινθος]. Θα συναντήσεις βέβαια βλακώδη βίντεο και σαχλές εικόνες/φωτογραφίες αλλά ως εκεί]

3. Η Google αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά το Google+ [διαβάστε το Google+ SEO]. Οι χρήστες όμως όχι. Όπως και το Google Wave . Tο Google+ δεν έλκει μάζα κι αν ακόμα την ελκύει δε μπορεί να την κρατήσει ή να την οδηγήσει στο να επιστρέφει ξανά και ξανά.

Προσέξτε στο άρθρο Google Plus has 90 Million Users, 60% come back την σημείωση στην αρχή του άρθρου: that’s not what he said — he said that that number of users come back to some Google product — not necessarily Google+.

4. Ίσως θυμάστε από το πρόσφατο παρελθόν, τα real time search results στη μηχανή αναζήτησης της Google όπου εμφανίζονταν tweets. Αυτό σήμαινε πως ό,τι γράφαμε στο twitter ήταν διαθέσιμο στην αναζήτηση στον παγκόσμιο ιστό και το οποίο  πλέον δεν υπάρχει. Για αυτό το λόγο το twitter εναντιώνεται πλέον στην στρατηγική του Google [διαβάστε το Facebook, Twitter Come Out Against Google’s "Search Plus Your World"]

5. Διότι τελικά, δεν είναι που η Google δεν κατασκεύασε ένα “σωστό” social network. Είναι που ούτως ή άλλως δεν την ενδιέφερε να δημιουργήσει social network. Ήθελε απλώς να κατασκευάσει μία δίοδο ενίσχυσης της μηχανής αναζήτησης της. Αν θα τα καταφέρει; Η εμπειρία μου λέει πως όχι διότι όπου υπάρχει δυνατότητα αυτή αποδυναμώνεται αν δεν υπάρχει μαζική συμμετοχή κι ενώ οι χρήστες σε μεγάλα πλήθη συμμετέχουν στα social network, η συμμετοχή τους σε οτιδήποτε αφορά μηχανές αναζήτησης, social buttons [το +1 στα αποτελέσματα της σελίδας του google δε φαίνεται καν! αν δεν πλησιάσεις το ποντίκι...] είναι δύσκολη. Όχι ακατόρθωτη αλλά δύσκαμπτη. Ουσιαστικά προσπαθείς να “διδάξεις” στον χρήστη να ανταποκρίνεται σε αυτό που του προσφέρεις. Μέχρι Like το καταφέρνεις. Μετά τα πράγματα δυσκολεύουν…

6. Από την άλλη πλευρά το Google+ είναι μία εναλλακτική για τους χρήστες , πολλοί εκ των οποίων δε θέλουν με τίποτα το facebook [συνήθως για χαζούς λόγους αλλά αυτό δεν έχει σημασία]. Είναι λοιπόν μία καλή εναλλακτική τόσο δημοσίευσης υλικού όσο και συμμετοχής [εντωμεταξύ το Google+ πιστεύω πως ήρθε σε μία εποχή δύσκολη για διαδραστικότητα εφόσον όσοι κυκλοφορούν στα κοινωνικά δίκτυα εδώ και χρόνια, μάλλον έχουν αρχίσει να κουράζονται από την ακατάσχετη φλυαρία στους σχολιασμούς - και αυτούς που δέχονται και αυτούς που πληκτρολογούν.- Μπορείτε να διαβάσετε το ποστ για την διαδικτυακή κόπωση.]

7. Κάτι άλλο που δυσχεραίνει την ενίσχυση συμμετοχής στο Google+ είναι πιθανότατα και η παρουσία ίδιων “φίλων”/συνδέσεων.  Κι όταν είδα την παρακάτω εικόνα στο Google + του Thomas Morffew

σκέφτηκα πως όχι μόνο δεν είναι εύκολο να βρεις νέους φίλους στο Google+ [εφόσον προτείνει κυρίως τις επαφές σου στο gmail] αλλά μάλλον σου δημιουργεί μία αγωνία στο πώς να αποφύγεις αυτούς που ήδη ξέρεις από τα υπόλοιπα social network και θα ήθελες απεγνωσμένα να εξαφανίσεις!]

8. Το οποίο προηγούμενο σχόλιο με οδηγεί και στην επισήμανση του απολύτως λάθος εννοούμενου block από το Google+. Και σε αυτό το θέμα, συμπεριφοριστικά και πρακτικά , το facebook ηγείται κάθε λογικής.

9. Το σίγουρο είναι πως το Google+ ήρθε για να μείνει. Δεν έχει ημερομηνία λήξης όπως τα wave & buzz , προσφέρει ενισχυμένες δυνατότητες και το μόνο στο οποίο μένει να εστιάσει είναι πώς να συντονιστεί με τη συμπεριφορά της διαδικτυακής μάζας [Η "μάζα" δε θέλει να παιδεύεται: Νόμος].

Φυσικά για να λειτουργήσουν όλα αυτά απαιτείται και καλό περιεχόμενο αλλά αυτό… είναι μία άλλη πονεμένη ιστορία…

Sopa & Pipa είναι δύο προσχέδια νόμου που συζητώνται στην Αμερική κι έχουν προκαλέσει για προφανείς λόγους μεγάλη αναστάτωση τόσο σε μεγάλες εταιρίες όσο και σε απλούς χρήστες στο διαδίκτυο.

Αν και αντιλαμβάνομαι πως η “σύμπραξη” πολιτικής ηγεσίας-νομοθέτησης στο διαδίκτυο φέρει επικινδυνότητα για πολλές από τις ελευθερίες στις οποίες έχουμε συνηθίσει, πιστεύω πως αυτά τα προσχέδια νόμου έχουν μία πολύ καλή βάση για να υπάρξουν και σε περίπτωση που ψηφιστούν [οπότε κάποια στιγμή θα έρθουν και στη χώρα μας] μπορούν να προκαλέσουν μεγαλύτερη εξέλιξη παρά να προξενήσουν κακό [αν και δε θα το αποφύγουν].

Διάβασα αρκετά άρθρα αλλά επέλεξα να στηριχτώ στα:

1. How SOPA/PIPA can affect you

και

2. DNS filtering: absolutely the wrong way to defend copyrights

*Μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο και στο YouTube εδώ.

Happy Neo Year

[Κάθε λιμάνι και καημός - Κάθε καημός και register]

Η πρόσκληση δεν άργησε να έρθει και σήμερα το πρωί βρέθηκα να κάνω εγγραφή εκεί αποκτώντας ένα ακόμα προφίλ..

Στην ανάρτηση που διαβάζετε , δε θα δώσω how to εφόσον πιστεύω πως αν κάποιος δε μπορεί να τα βγάλει πέρα στη λειτουργία του Pinterest , απλά δεν υπάρχει λόγος να βρίσκεται εκεί, αλλά έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μοιραστώ μαζί σας τα στάδια ..συναισθημάτων και σκέψεων που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης..

Ακολουθεί screenshot από τα πρώτα tweet μου για το Pinterest. [i waz almost..absolutely blind..]

Το Pinterest λοιπόν φαινόταν μία υπηρεσία συλλογής εικόνων.

Βλέπεις δηλαδή μία φωτογραφία στο ουέμπ και την καρφιτσώνεις στον pinterest χώρο σου.

Δε χρειάζεται να την αποθηκεύσεις στον υπολογιστή σου.

Το Pinterest φροντίζει να συγκρατεί τη διεύθυνση του site [όχι του post] όπου βρέθηκε η εικόνα.

Tο Pinterest κρατά και την εικόνα.

Έχεις τη δυνατότητα να ακολουθείς άλλους λογαριασμούς και να σε ακολουθούν.

Μπορείς να δημιουργήσεις δικές σου Κατηγορίες [Boards για την ακρίβεια τα οποία μπορείς να εντάξεις σε Κατηγορίες], να συμπεριλάβεις εκεί τις εικόνες που σου αρέσουν, να σχολιάζεις αν θέλεις, να κάνεις embed [να μεταφέρεις τις εικόνες με κώδικα ώστε να εμφανίζονται στο χώρο σου] και να κλικάρεις τα γνωστά κλιγκόνια social buttons :like, tweet etc.

Καθόμουν και σκεφτόμουν λοιπόν, τι το εντυπωσιακό έχει αυτή η υπηρεσία/δυνατότητα ώστε να τραβήξει όχι μόνο τη δική μου προσοχή ώστε να αφιερώσω χρόνο για ένα review αλλά και για όλους τους υπόλοιπους.

Στην δεύτερη απόπειρα να μαζέψω screenshot για να γράψω το ποστ, παραιτήθηκα. Δεν είχα κανένα απολύτως κίνητρο. Αντιθέτως τα σχεδιαστικά παραπτώματα με απωθούσαν.

[Where r my 3 Pins?- Plus, no i do not have only 1 Board ..]

[So now i have 3 Boards! - where did the pictures go?]

…..

Yet, dear childs a journey can always be full of surprises..

…..

Σε κάποιο screenshot πρόσεξα τη λέξη Videos.

Video? I can pin a ..video?!

[Yes, i can! - When u r on YouTube, pinit bookmarklet does not pin only images but videos as well]

And then it hit me!

Πολύ συχνά αναφέρουμε στο web την καραμέλα “the power iz in the use” εννοώντας πως δεν έχει τόση σημασία η δυνατότητα όσο ο τρόπος με τον οποίο θα χρησιμοποιήσεις αυτή τη δυνατότητα.

Τι εντυπωσιακό μπορεί να παράσχει σε ένα χρήστη λοιπόν το Pinterest πέρα από την εμφανή συλλογή εικόνων και βίντεο;

Τι είναι αυτό που το καθιστά ισχυρό αν λάβει κανείς υπόψη του όλες τις πρόσφατες χρήσεις των διαδικτυακών δυνατοτήτων [των social media δηλαδή] σε κάθε μα κάθε παγκόσμια σημαντική στιγμή;

….

Pinterest iz a tool for rebellions, universal phenomenos & trending topics of every day life.

Θυμηθείτε την αραβική άνοιξη και πώς μεταφέραμε link ξανά και ξανά δίνοντας εικόνες και βίντεο από διαφορετικές πηγές. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες διαφορετικοί σύνδεσμοι ξανά και ξανά.

Θυμηθείτε το τσουνάμι. Τις διαφορετικές πηγές ειδήσεων μέσα από εικόνες που πλημμύριζαν από χιλιάδες διαφορετικά μέρη τα κοινωνικά δίκτυα.

..και μετά δείτε το Pinterest.

Μία σφαίρα συλλογής αστραπιαίων αναμεταδόσεων.

Μέχρι την κατάλληλη στιγμή που θα εντυπωσιάσει τους πάντες, όλοι θα βλέπουμε κάτι ρομαντικό, αθώο και το πολύ πολύ να ποντάρουμε σε κάποια αγοραπωλησία προϊόντων για να δικαιολογήσουμε την ένταξη του στο internet marketing…, yet Pinterest iz much much more than what it seems to be.

Η είδηση σχολιάστηκε με απογοήτευση και χλευασμό από τους χρήστες και αναμεταδόθηκε τόσο στα παραδοσιακά όσο και στα εναλλακτικά μέσα.

Ο λόγος για τον οποίο δεν δίνω link στην είδηση θα καταστεί σαφής στην πορεία. Το πράττω πάντως συνειδητά.

Πάμε να δούμε λοιπόν τι μας διδάσκει το ανέκδοτο: Πόσοι Πασόκοι χρειάζονται για να γράψουν ένα στάτους, με δεδομένο πως αυτό δόθηκε ως πληροφορία στο ευρύ κοινό από μία γνωστή εφημερίδα αλλά και με ένα άλλο δεδομένο.

Το δεδομένο πως όσοι είμαστε αρκετά ενεργοί την τελευταία 3-ετία τουλάχιστον στα γνωστά κοινωνικά δίκτυα έχουμε ευρεία γνώση προσώπων και καταστάσεων.

1. Το δημοσίευμα των Νέων είναι ανυπόγραφο.

2. Το δημοσίευμα των Νέων δεν παραθέτει πηγή πληροφορίας ούτε πείθει έστω και με ίχνος απόδειξης.

3. Το δημοσίευμα των Νέων δεν αναφέρει βασικές πληροφορίες που στηρίζουν την είδηση. Πρόκειται για πρόσληψη 100 ατόμων στο δημόσιο ή για συμβάσεις; Πρόκειται για το γραφείο του πρωθυπουργού, για το κόμμα του πασοκ ή για την κυβέρνηση;

4. Το δημοσίευμα των Νέων θα μπορούσε να είναι ένα οποιοδήποτε ανώνυμο post κάποιου από τα δεκάδες – αν όχι εκατοντάδες- ψευδομπλογκ τα οποία έλκουν με ψευδείς εντυπωσιακές ειδήσεις τη μάζα του χαμηλού iq.

5. Το πασοκ πράγματι προσέφερε πολλές θέσεις εργασίας -κυρίως με συμβάσεις- σε πολλά “πράσινα παιδιά” τα οποία ήρθαν στο διαδίκτυο για να εκμεταλλευτούν τα νέα μέσα προς όφελος του κόμματος.

6. Τα περισσότερα από αυτά τα άτομα τα οποία ανήκουν όχι μόνο στο πασοκ αλλά στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς είχαν ή αμείβονταν για να καλλιεργούν πολιτικό-κομματικό λόγο , πολύ συχνά παρουσιάζοντας πολλές μορφές [διπλά και τριπλά account] , λογαριασμούς τους οποίους εύκολα αναγνωρίζαμε ως “υποστηρικτικούς” εφόσον δε χρειάζεται να έχεις δείκτη νοημοσύνης 200 για να αντιληφθείς τι συμβαίνει όταν ένας ανώνυμος λογαριασμός στο twitter ξαφνικά αποκτά υποστήριξη των γνωστών κομματικών παραγόντων.

7. Αυτό ακριβώς είναι κατά τη γνώμη μου και το τραγικότερο της υπόθεσης. Διότι επικίνδυνος δεν είναι ο λογαριασμός του αυγού [=κυρίως spam λογαριασμοί στο twitter] ο οποίος ενισχύει τη δύναμη του λόγου κάποιου με αναδημοσίευση. Επικίνδυνη είναι η κατασκευασμένη δημοφιλία μέσα από εμφανώς ψεύτικους κομματικούς λογαριασμούς.

8. Ακόμα και αυτό όμως να το δεχτούμε ως δυναμική των social media [welcome to the internet- fake accounts do make things move around], οι περισσότεροι από τους κομματικούς λογαριασμούς της ευρύτερης αριστεράς στο διαδίκτυο υπέπεσαν σε σφάλματα τα οποία στιγμάτισαν όχι μόνο την Ιδέα της Διαφάνειας που αποπειράθηκε με τη σειρά του ο Γιώργος Παπανδρέου να πουλήσει στο λαό [δεν ήταν ο μόνος στην ιστορία της ελληνικής πολιτικής σκηνής που πιπίλισε αυτή την καραμέλα] αλλά προκάλεσαν βαθιά ρήγματα τόσο σε υπολήψεις όσο και στην Ιδέα της Ελευθερίας της Άποψης στο Διαδίκτυο.

9. Το πληρωμένο πασοκ στα social media χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί κάθε είδους ένδυμα “ηθικής” και “σοβαρότητας” – όπως αυτό της ενημέρωσης και φυσικά του ακτιβισμού – όχι τόσο για την υποστήριξη του κόμματος ως οφείλει [και για το οποίο αμείβεται] αλλά για να προσβάλει, να υποκινεί επιθέσεις, να χειραγωγεί απόψεις, να διαστρευλώνει τον υπόλοιπο διαδικτυακό λόγο και φυσικά να επιδιώκει απαρέγκλιτα την προσωπική του ανέλιξη.

10. Σε πολλές δε περιπτώσεις ήταν εμφανής , στους ανθρώπους του διαδικτύου, η άγνοια βασικών διαδικτυακών χρήσεων από την πληρωμένη αριστερά. Από τα ορθογραφικά λάθη μέχρι τα λάθος link σε tweet ή τα ευτράπελα του κακού συντακτικού στον λόγο,  οι κομματικοί “υπάλληλοι” των social media επεδείκνυαν απόλυτη αδαημοσύνη.

11. Αντί δε να εξελίσσουν τη διαδικτυακή τους συνειδητότητα δηλώνοντας [με disclaimer όπως απαιτείται] την κομματική σχέση εργασίας, βρίσκονταν [και τώρα βρίσκονται αλλά τώρα η αριστερά παραπαίει και στον βούρκο επιπλέουν άλλου είδους ιδεολογίες] εδώ για να προκαλούν προσωπικές αψιμαχίες την ώρα που ο βασικός λόγος για τον οποίο βρισκόμαστε εδώ : Να λέμε την άποψη μας ελεύθερα that iz, πήγαινε περίπατο.

Οι προσλήψεις και οι συμβάσεις που σχετίζονται με διαδικτυακές εργασίες υπήρξαν όχι μόνο στο γραφείο του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου αλλά και στα υπουργεία [όπως αυτό του Υπουργείου Παιδείας που πέρυσι τον Ιούνη απέκτησε ..σκηνοθέτη ψηφιακών εκπαιδευτικών προγραμμάτων -digital media το είπαν γιατί κολλάει παντού- και μάλιστα σε άνθρωπο απολύτως άσχετο με το διαδίκτυο].

Το Πασοκ έφερε τα social media στο ελληνικό διαδίκτυο και ακολούθως τα εξευτέλισε.

Για να είμαι ακριβοδίκαιη, δεν ήταν το Πασοκ που εξευτέλισε τα social media. Τα εξευτέλισαν αυτοί που πλήρωσε να τα διαχειριστούν. Και οι οποίοι πλέον στιγματίστηκαν…

Τις ημέρες που πλησιάζουν Χριστούγεννα/Πρωτοχρονιά συνηθίζουμε να δημοσιεύουμε αναρτήσεις που είτε αφορούν ανασκόπηση είτε θέτουν νέους στόχους για την καινούργια χρονιά.

Στο σημερινό βίντεο αναφέρω 20+11+1 πράγματα που θεωρώ από την εμπειρία μου πως πρέπει να γνωρίζει κάποιος όταν έρχεται στο διαδίκτυο κι αν δε τα γνωρίζει με το που θα έρθει, καλό είναι να τα μάθει σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Κάνετε ένα τεστ στον εαυτό σας. Πόσα από αυτά, τα γνωρίζετε ήδη;

Πολλά θα σας είναι γνωστά.

Για τα άγνωστα, ευελπιστώ πως θα δημοσιεύσω περισσότερες πληροφορίες μέσα στο 2012.

Σας εύχομαι
Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το Νέο Έτος
Ειρήνη Βουτσκόγλου [aka e-diva producing divcast]

Ξαφνικά λοιπόν σήμερα το πρωί έκλεισε μόνο του το tab , από πορτοκαλί το tweetdeck έγινε μπλε και βρέθηκα μπροστά στο νέο design προσπαθώντας να αντιληφθώ τις αλλαγές.

Δε θα αναφέρω ό,τι έχει αλλάξει αλλά θα επισημάνω κάποια βασικά για μένα σχεδιαστικά παραπτώματα.

Fail 1

Δε χωράνε 4 στήλες [στο παλιό χωρούσαν] ενώ ολοφάνερα υπάρχει χώρος.

Το βέλος που βλέπετε δεξιά είναι για να οδηγηθώ στην 4η στήλη.

Εάν πάω σε εκείνη θα χάσω κάποια από τις υπόλοιπες ή όλες τις υπόλοιπες [από την οθόνη θα τις χάσω-όχι γενικά]

Στο επάνω μέρος του screenshot βλέπετε και μία μπάρα η οποία μπορεί να σας οδηγήσει στις στήλες. Fine with that μόνο που και πάλι απλά εμφανίζεται μία στήλη αλλά όχι και οι 4 που θέλω κι ενώ χωράνε δε συμπληρώνονται!

[$%@%$^$ ναι με ενοχλεί πολύ γιατί είχα συνηθίσει στο παλιό tweetdeck να τις έχω όλες]

Fail 2

Για να γράψετε tweet πρέπει να επιλέξετε το μπλε κουτάκι στο επάνω μέρος του screenshot.

Και ο! θεοί του ουέμπ! εμφανίζεται ξεχωριστό παράθυρο για πληκτρολόγηση!

Μα..ξεχωριστό παράθυρο;;!!

Θα καταρρεύσω…

Fail 3

Θέλετε να απαντήσετε σε κάποιον. Fine. Οδηγείτε το ποντίκι στο επάνω μέρος του tweet του και εμφανίζεται η επιλογή reply μαζί με 3-4 άλλα κοκοψίνια.

Έτσι και ξεγελαστείτε και πατήσετε λίιιγο αριστερότερα από το βελάκι του reply …

ταράααα

..άσκοπο ..απολύτως.

Επίσης τραγικό fail σε αυτό το σημείο είναι πως δεν εμφανίζεται η συζήτηση που έχει προηγηθεί. Στο previous tweetdeck for chrome υπήρχε αυτή η δυνατότητα [όχι στο app] και το show conversation είναι βασικό plus του αντίπαλου δέους Hootsuite.

Fail 4

Direct messages

Έρχονται μεν, δεν εμφανίζονται ολόκληρα δε.

Για να διαβάσεις ολόκληρο το ιδιωτικό μήνυμα πρέπει αναγκαστικά να κάνεις κλικ στο reply. Oh plz.

Εδώ εμφανίζεται εντωμεταξύ ο προηγούμενος διάλογος. Ντόινγκ.

Fail 5

Είτε σε ακολουθούν είτε ακολουθείς μόνο εσύ είτε δε σε ακολουθούν το profile του άλλου δείχνει Following.

Can’t see if someone is following me or not. Hello? [on this screenshot he does not follow me-tested that]

Δε ξέρω ποιος φωστήρας αποφάσισε μετά από 5 χρόνια αυτές τις αλλαγές αλλά σίγουρα δε γνωρίζει τη βασική αρχή:

“Όταν δουλεύει, ΜΗ ΤΟ ΠΕΙΡΑΖΕΙΣ”

____________

Μέχρι και η Neo αντέδρασε. Μας βλέπει όλους σαν Πράκτορες Σμιθ!

Τώρα που είμαι πιο χαρούμενη με τον ερχομό της θα αρχίσω πάλι τα βίντεο

Δυστυχώς στις περισσότερες των περιπτώσεων όμως, οι πολιτικοί λογαριασμοί στο διαδίκτυο λειτουργούν ενημερωτικά προβάλλοντας ανακοινώσεις ή υπηρετούν την βδελυρή συνήθεια της ατάκας η οποία είναι ένα ακόμα κακό στοιχείο της πολιτικής μας συνειδητότητας.

Δεκάδες ίσως και εκατοντάδες εκδηλώσεις για την Πολιτική στα social media καθώς και άπειροι τίτλοι συμβασιούχων που συστήνονται πλέον ως ειδικοί στην Πολιτική Τεχνολογία ή έστω στην Διαχείριση Πολιτικών social media account κατακρημνίζουν τη λογική μας οδηγώντας το iq σε παράκρουση εφόσον ουδείς απεδείχθη έτοιμος να αντιμετωπίσει το δια ταύτα της κατάστασης.

Ούτε οι “ειδικοί” ούτε ο “λαός” στο web.

Ο επίσημος λογαριασμός του Πρωθυπουργού της Ελλάδας με την ψευδωνυμία PrimeministerGR ξαφνικά αντιμετώπισε [ή μάλλον, δεν κατόρθωσε να αντιμετωπίσει] δύο πραγματικότητες.

1ον Την εμφάνιση του λογαριασμού PrimeministrGR

2ον Την αλλαγή φωτογραφίας η οποία όμως αλλοτρίωσε εξολοκλήρου την πολιτική παρουσία του Γιώργου Παπανδρέου στα tweet που προϋπήρχαν της αλλαγής.

Καμία social media μέριμνα. Καμία σοβαρότητα θα συμπλήρωνα με πικρία που επαληθεύομαι για τον ερασιτεχνισμό των “ειδικών”.

Ο επίσημος λογαριασμός του Πρωθυπουργού της Ελλάδας είναι ο PrimeministerGR.

Και ναι, οι επίσημοι λογαριασμοί πολιτικών τίτλων είναι θεσμικοί , όσο φαιδρό κι αν ακούγεται αυτό.

Βέβαια, οι υπεύθυνοι έπρεπε να έχουν ήδη προνοήσει για την περίπτωση αλλαγής φωτό που ξαφνικά “επιβλήθηκε” και στα tweet που αφορούσαν τον Γιώργο Παπανδρέου και όχι τον Λουκά Παπαδήμο.

Διότι στο twitter , δυστυχώς ακόμα και αν πάψει να λειτουργεί ένας λογαριασμός, το ψευδώνυμο δε μπορεί να ξανα-χρησιμοποιηθεί.

Τα tweet που βλέπετε στο προηγούμενο screenshot έχουν γραφεί εξ’ονόματος του Γιώργου Παπανδρέου, πάρ’αυτα τώρα αποδίδονται στον Λουκά Παπαδήμο. Big issue in social media κι η web team έπρεπε να έχει προνοήσει αντί να εμπλέκεται σε προσωπικές αντιπαραθέσεις στο διαδίκτυο προσπαθώντας να ενισχύσει την κομματική κυβερνητική γραμμή…

Ο λογαριασμός PrimeministrGR εμφανίστηκε ξαφνικά την ημέρα που ο Λουκάς Παπαδήμος ανέλαβε πρωθυπουργός δεικνύοντας δύο σημαντικά στοιχεία αμφισβήτησης επίσημης παρουσίας.

1ον Ακολουθούσε περίεργους [...] λογαριασμούς

2ον Η λέξη Primeministr οπωσδήποτε δεν είναι σωστά γραμμένη.

Παρόλα αυτά αρκετός κόσμος, μη προσέχοντας το “λάθος” στην πληκτρολόγηση, ακολούθησε αστραπιαία τον νέο λογαριασμό.

Εξαρχής συμφώνησα πως πρέπει ο λογαριασμός PrimeministrGR να δηλωθεί ως spam κι αυτό επίσης για δύο λόγους.

1ον Δεν υπήρξε επίσημη ανακοίνωση [οι θεσμικοί λογαριασμοί επικυρώνουν την επισημότητα τους μέσα από ανακοινώσεις σε χώρους περιεχομένου =site και όχι σε απλά tweet όπου ο καθένας μπορεί να γράψει ό,τι θέλει - οι "ειδικοί" της web team όφειλαν να το γνωρίζουν αυτό]

20ν Αδυνατώ να αποδεχθώ ως σοβαρή παρουσία έναν λογαριασμό με λάθος πληκτρολογηθείσα λέξη.

Σήμερα είδα άλλο tweet του fake κατ’εμέ λογαριασμού PrimeministrGr που προκάλεσε άλλες απορίες.

Ποιος έχει τον έλεγχο πλέον του επίσημου λογαριασμού PrimeministerGR;

Ποιοί είστε εσείς του fake PrimeministrGR που ζητάτε αναφορά;

Γιατί δημιουργήσατε το PrimeministrGR εφόσον υπήρχε ήδη επίσημος λογαριασμός;

Εσείς είστε οι πρέσβεις του πολιτικού λόγου στο διαδίκτυο; [καήκαμε]

Έχει υπάρξει κάποια επίσημη ανακοίνωση σε κυβερνητικό site για την αλλαγή των λογαριασμών του Πρωθυπουργού στα Social Media ή ακόμα πετάτε χαρταετό;

Η δική μου πρόταση [διότι το κρίνειν είναι εύκολο] :

• Έπρεπε να δημιουργηθεί νέος λογαριασμός με ψευδωνυμία PrimeministerGR_LP ή PrimeministerGR_2011 ή κάτι αντίστοιχο.
• Ο επίσημοι λογαριασμοί πρέπει να δηλώνονται σε κυβερνητικό χώρο δίνοντας σύνδεσμο.
• Στον ίδιο κυβερνητικό χώρο πρέπει να δηλώνεται ποιος λειτουργεί τους λογαριασμούς.

Όλα τα άλλα είναι τζάμπα χρόνος , χρήμα και εκτέλεση της λογικής αλλά και της εμπιστοσύνης η οποία υποτίθεται είναι η ηγεμονίδα των social media. -

Updated:

Οι λογαριασμοί προσώπων αφορούν *πρόσωπα*. Ο τίτλος τους εφόσον δεν είναι μόνιμος αναφέρεται στο bio. Έτσι οποιοσδήποτε μπορεί να αποκτήσει λογαριασμό Πρωθυπουργού. Νέο λογαριασμό όμως. Όχι με μεταβίβαση φόλοερς.